شهید «شنبه صادقی زلفی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: :«اسلام تنها حامی مستضعفان جهان است فراموش نکنید که چشم مستضعفان دنیا به انقلاب ماست امید آنها را نا امید نکنید و به هر وسیله که برایتان امکان دارد مبارزه کنید.»

شهید «جعفر رحیمی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: بار خدایا شهادت را نصیبم گردان و از برادران و خواهران می‌خواهم پشت جبهه‌ها را خالی نکنند و امام خمینی (ره) را تنها نگذارند و مسجد‌ها را خالی نکنید و دعا برای رزمندگان فراموش نشود.

شهید فرهاد سربندی در بخشی از وصیت‌نامه خود می‌نویسد: «این برایم ناراحت کننده نیست که کشته می‌شوم نگرانی من از عدالت خداوند است که بر همه اعمالم نظر داشته و خواهد داشت، زیرا زیباست که انسان در راه آن کسی که دوستش دارد خود را فدا کند و همه چیز خود را بدهد حتى جان من که چیزی از خود ندارم و هر چه دارم از اوست و تأسفم از این است که خیلی دیر این مطالب را دریافتم امیدوارم که خداوند این دیر فهمی مرا ببخشاید.»

شهید غلامرضا پیرزاده در بخشی از وصیت نامه خود می‌نویسد: «پس بر این گواهی میدهم که اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمداً رسول الله و با خونم امضایش میکنم و با گلوله‌های آتشین‌مان سینه‌های سیاه کفار را خواهیم درید و به تو توکل می‌کنیم که فتح و پیروزی از آن توست و تو بی نیاز از کمک مایی.»

شهید «منوچهر آصفی» در وصیت نامه اش می‌نویسد: «اسلام انقلابی‌ترین مکتب است من این را لمس کرده‌ام به خصوص در این چند روز آخر و خمینی کبیر مردی است که تاریخ هرگز این چنین مردی را به خود ندیده است.»

شهید «علی شجاعی» در وصیت نامه اش می‌نویسد: «ای برادران اگر موقعیتی به دست آوردید خود را خدمتگزار مردم بدانید و از هر کوششی دریغ نداشته باشید چرا که همه انقلاب و نظام برای خدمت به مردم و عظمت اسلام است.»

شهید «محمد خون زر» در وصیت نامه اش می‌نویسد: «امیدوارم که با خون خودم بتوانم خدمت کوچکی به اسلام بکنم و خدا و امام زمان (عج) و نایب بر حقش امام خمینی (ره) را از خود راضی کنم.»

شهید «عبدالعلی اعظمی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: «در مجلس ترحیم من بیرق سرخ (شهادت) و سبز بهشت خدا برافراشته کنید تا مردم بدانند که شهادت همچون بهشتی است که شهید با اعطا کردن خون خود آن را خریداری می‌کند...»

شهید «داریوش اشرفی شهنی» در وصیت نامه‌اش می‌نویسد: «پدر و مادر عزیزم اگر فرزندتان به آرزوی خود که شهادت است رسید، ناراحت نباشید بلکه این را برای خود افتخاری بدانید و در مرگ من گریه و زاری نکنید...»

شهید نصرالله روانستان در بخشی از وصیت‌نامه خود این چنین می‌نویسد: «خوشحال باشید که ما به سوی کسی می رویم که خود او ما را آفرید و این دنیای فانی را محل امتحان ما گذاشته است و چه زیبا که با روی باز و دلی خرسند به سوی او برویم و چه زیبا موقعی که جسد فرزندتان را می آورند بگویید خدایا راضیم به رضای تو و خوشحال باشید زیرا خوشحالی شما باعث شادی روح من است.»