نوید شاهد- آزاده و جانباز کرمانشاهی "خدا مراد دبیریان" می گوید:« اتفاق دردناکی که از زمان اسارت تا انتقال بچه ها شاهد آن بودیم، شهادت 221 نفر از بچه های رزمنده بود که همه از شدت تشنگی له له می زدند و جان به جان آفرین تسلیم کردند و به یاد لب های عطشان بچه های فاطمه زهرا ( س ) چشم بر هم گذاشتند.»

نوید شاهد- جانباز کرمانشاهی "حیدر جباری" می گوید: «حاضر نشدم روی برادر هم وطنم دست بلند کنم، امتناع من باعث عصبانیت بعثیون شد و با مشت و لگد به جانم افتادند، دندان هایم را شکستند و پرده ی گوشم را پاره کردند...»

نوید شاهد- جانباز کرمانشاهی "سید نظر علی مینایی ابراهیمی" می گوید: « تمام بدنم سوخته بود. برادرم از روی انگشتان پا مرا شناسایی کرده بود. تن سوخته ام نیز آشیانه ی ترکش های زیادی بود. اما درد آورتر از دردهای خودم تجسم بمباران پادگان و شهادت دوستانم بود.»

نوید شاهد- آزاده و جانباز کرمانشاهی "کتابعلی موسوی نژاد" می گوید: «برایمان غیر قابل تحمل بود که خواهرانمان اسیر آن دژخیمان باشند. اسرا هماهنگ و متحد با صدای تکبیر و مرگ بر صدام درها را شکستیم و بیرون رفتیم. دشمن وحشت زده شد. پس از مذاکره ی کوتاهی پذیرفتند و چهل و هشت ساعت بعد هر سه خواهر را به مقامات ایران تحویل دادند.»

نوید شاهد - "نصرت علی درویشی می گوید: «باور نداشتم همرزمم را نزده باشم اسلحه را چک کردم دیدم فشنگ در لوله پیچیده و اسلحه قفل کرده است. خدا را شکر کردم که بهترین عیدی اش را به من داده بود. اگر تیر شلیک می شد بدون شک او را کشته بودم.»

نوید شاهد- "مرتضی زارع" یکی از رزمندگان دفاع مقدس می گوید: « باید به اجبار دنده عقب از کنار جیپ عراقی رد می شدیم. جیپ حدود ۱۰ متری از ما فاصله داشت. شهادتین را خواندیم. مهمات تمام کرده بودیم و امیدی به زنده ماندن خود نداشتیم. »

نوید شاهد - "سید احمد حسینی" می گوید: «نگهبان ها با باتوم وارد آسایشگاه شدند، با کتک ما را به محوطه بردند، زمین از شدت سرما یخ زده بود تا صبح ما را نگه داشتند و همه ی ما از سرما به هم چسبیده بودیم.»

نوید شاهد- «بهزاد نظری» می گوید: «در اردوگاه صلاح الدین اسیر شده بودیم به ما آب نمی دادند از فرط تشنگی یکی یکی بیهوش شدیم و مثل صحرای کربلا یکی از دوستانمان از تشنگی شهید شد.»

نوید شاهد - «حمیدرضا پروانه» آزاده و جانباز کرمانشاهی می گوید: «خبر نداشتیم که باید از میان دو ستون از سربازان عراقی عبور کنیم که هر کدام برای زدن ما وسیله ای در دست داشتند. حسابی هر کدام با سرعت عملی که داشتند با چند ضربه از ما استقبال کردند. آن شب فهمیدیم که به جای دشمنانی هم نوع با حیواناتی درنده خو و بی رحم طرف هستیم.»

نوید شاهد - "سیروس صفری" با بیان این موضوع که سعادت جانبازی در زمان جنگ تحمیلی را نداشته است، می گوید: «بعد از جنگ تحمیلی یکی از دغدغه های من حفظ انفال الهی یا همان منابع طبیعی بود که حیات مردم به آن وابسته است و خداوند جانبازی را در این مسیر سر راه من قرار داد.»