شهید «عیسی حیدری سراجی» از جمله جوانانی بود که سختیهای زندگی را از همان کودکی تجربه کرد. او با وجود از دست دادن پدر در یکسالگی، در دامان مادری فداکار پرورش یافت و با تلاش، ایمان و روحیه مسئولیتپذیری، مسیر زندگی خود را تا رسیدن به قله رفیع شهادت پیمود.
جانباز سرافراز «غلام آشوری» درباره چگونگی حضورش در جبهه چنین روایت میکند: قصد داشتم با لنج به بحرین بروم که اعلام کردند جنگ آغاز شده است. همان لحظه از لنج پیاده شدم و خودم را به ژاندارمری رساندم. سال ۱۳۵۹ ما را به کرمان اعزام کردند و همراه با گردان ۸۰۸ کرمان راهی منطقه عملیاتی شدیم. در لشکر ۲۱ حمزه خدمت میکردم و تمام دو سال دوران سربازیام را در خط مقدم جبهه گذراندم.
شهید نعمتالله آشوری، از جوانان سختکوش و فداکار شهرستان حاجیآباد، پس از گذراندن دوران کودکی و تحصیل تا مقطع ابتدایی، به دلیل شرایط اقتصادی خانواده وارد عرصه کار و تلاش شد. عشق به دفاع از میهن و آرمانهای اسلامی، او را به جبهههای نبرد کشاند و سرانجام در سال ۱۳۶۵ به فیض عظیم شهادت نائل آمد.
همرزم شهید تعریف میکند: به شهید گفتم؛ به دلم برات شده که در این عملیات شهید میشوی! فردای قیامت ما را فراموش نکنی. حرفم که تمام شد، خورشید سرش را پایین انداخت و آرام گفت؛ ما کجا و شهادت کجا؟ خورشید یک نورانیت خاصی در چهرهاش بود. هنوز هم آن چهرهی معصوم و نورانی را فراموش نکردهام.
پدر شهید تعریف میکند: پسرم میگفت؛ پس از پایان جنگ میتوان دوباره کار و زندگی را ساخت، اما اکنون کشور به جوانانی مانند ما نیاز دارد. ما باید از میهن خود دفاع کنیم و پاسخ محکمی به دشمنانمان بدهیم و اکنون وقت آن است که توی دهن دشمنانمان بزنیم.
دستنوشته شهید گرانقدر «عباس صنعتی» برای علاقهمندان منتشر میشود. وی در نامهای به خانوادهاش مینویسد: اگر جویای حال فرزندتان هستید، به حمدالله حالم خوب است. فعلاً روزهایمان به خوردن و استراحت میگذرد و جز این کارها، کار دیگری انجام نمیدهیم. انشاءالله به زودی عملیات آغاز خواهد شد و اگر زنده ماندم، در بصره یکدیگر را ملاقات خواهیم کرد.
شهید «محمد غلامپور گشوئیه» در وصیتنامهاش مینویسد: مادر اگر من به شهادت رسیدم گریه مکن که گریه تو موجب شادی دشمن است. بگذار تا دشمن بداند که شهید شدن برای ما شادی است نه زاری.