شهید دامغانی محمودآبادی در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «به جهان‌خواران شرق و غرب بگوييد كه اگر خانه و كاشانه‌ام را به اسارت بريد؛ اگر پول و ثروتی را كه ندارم تاراج كنيد؛ اگر گلوله‌های شما قلبم را سوراخ كند؛ آرزوی شنيدن يك كلمه ضعف و زبونی از دهانم، آرزوى فروختن دينم را به گور خواهيد برد.»

شهید آذری‌موخر در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «شما ای امت مسلمان! كمبودها، مشكلات، زحمت‌ها و سختی‌ها، شما را از انقلاب جدا نسازد. به ياد داشته باشيد كه برای خدا قيام كرده‌ايد و دل‌سرد نشويد. تحمل اين سختی‌ها برای رضای خداوند بوده و ثواب اخروی دارد.»

شهید امیری در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «از تمامی عشاير غيور می‌خواهم كه هميشه در صحنه‌ها حاضر شوند. سلامتی رهبر ما را از خداوند بزرگ بخواهند و تا حد قدرت و توانايی به جبهه‌ها كمک كنند.»

شهید مهرابی‌نژاد در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «از شما تقاضا می‌كنم كه فرزندانم مجيد و روح‌الله را طوری بزرگ كنيد كه اسلحه مرا بردارند و راهم را ادامه دهند. در تشييع جنازه‌ام چشمان مرا باز بگذاريد كه منافقين كوردل بفهمند راهی كه رفتم آگاهانه بوده است و با چشمي باز.»

شهید رحیمی در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «در حال حاضر تمام كشورهای غرب و شرق بر عليه اين رهبر كبير انقلاب و ايران اسلامی توطئه می‌كنند؛ تمام كشورهای جنايتكار هم‌دست شدند بلكه اين انقلاب را شكست بدهند، نكند خدای ناكرده عده‌ای هم پيدا شوند از داخل مثل خوره اين انقلاب را بخورند.»

شهید رحیمی در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «امروز سازش با جباران و ستمگران، گناه نابخشودنی است و خون شهيدان عزيز پايمال می‌شود.»

شهید حسینی در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «شما ای رزمندگان اسلام و برادران پاسدار! به فرموده امام عزيزمان حق پاسداری را ادا كنيد. پاسداری منصب انبياء و اولياء عظام است پس شما كه افتخار چنين مقامی را پيدا كرده‌ايد همان‌گونه كه قرآن می‌فرمايد: "اشداء علی الكفار رحماء بينهم" باشيد.»

شهید شاگردیان در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «مگر نمی‌دانيد كه شهادت زندگی است و حيات نه پايان و ممات، پس چرا از مرگ گريزانيم؟ اين مايه شكر خداوند تبارك و تعالی و افتخار برای من و شماست كه در اين راه انشاالله به درجه شهادت نائل آييم. به جايی می‌رويم كه ملكوت اعلايش نامند؛ همانجا كه بهشت است.»

شهید ضرغامی در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «نكند خدای نكرده فقط با حركت زبان و در ظاهر مسلمان باشيم چون عده‌ای هستند كه دم از انقلاب می‌زنند و خود را مسلمان واقع می‌شمارند ولی همين كه حرف از جبهه می‌آيد خود را كنار كشيده و عذر و بهانه‌ها می‌جويند و تا اطراف را خالی ديده‌اند دوباره به صدا در می‌آيند.»

شهید نوشادی در بخشی از وصیت‌نامه خود نوشته است: «ای حسين! آن موقع بود كه مردم كوفه «مسلم» را تنها گذاشته و حال ما از آن مردم نيستيم؛ شمشيرهای شما شهيدان را در دست می‌گيريم و با دشمنان خدا پيكار مى‌كنيم. اين دنيا جای ماندن نيست و ما همه بايد برويم. شرافتمندانه‌ترين مرگ، شهادت در راه خداست و من از خدا مى‌خواهم كه مرگ مرا شهادت قرار دهد.»