خانی قلعه همکار شهید «داود غفاری» در روایتی از وی می‌گوید: شهید معتقد بود «عزت و ذلت آدمها دست خداست نه بنده خدا، اگر خدا بخواد کسی رو عزیز کند هیچکس نمیتواند ممانعت کند و همیشه باید توکل به خدا باشد.»

مادر شهید «ناصر شهرابی» در روایتی از فرزندش می‌گوید: «ناصر، از من خواست برایش دعای شهادت کنم، گفتم: خوب شما باید باشی که بجنگی و از وطن دفاع کنی این چه دعایی که از من می‌خواهی هر مادری دلش می‌خواد سعادت فرزندانش رو ببیند. مادر بخدا سعادت من در شهادت است در باغ بهشت باز است و امکان داره دیگر این فرصت پیش نیاید اگه جنگ تمام بشود و من از قافله شهدا جا بمانم خیلی ضرر کرده‌ام.»

آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی‌مفرد» روایت می‌کند: «نماز جماعت باعث ایجاد یک فضای روحانی شده بود نماز که تمام شد، هنگام تلاوت قرآن بود و کسانی که توانایی قرائت قرآن را داشتند، مایل بودند در جلسه شرکت کنند هر چند یک جلد بیشتر قرآن نبود صبح‌ها و غروب‌ها هم دقایقی از بلند گوی اردوگاه که پشت سیم‌خاردارها بود قرآن پخش می‌شد.» ادامه این ماجرا را در نوید شاهد می‌خوانید.

آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی‌مفرد» روایت می‌کند: «هنگام غذا خوردن با افراد گروه آشنا شدم، یکی از آنها ابوالفضل اهل اصفهان بود. بعد از غذا چای آوردند، لیوان‌های چای را که در داخل کیسه بود درآوردیم. یک لیوان چای سهم ما بود ما چای را با قند می‌خوردیم، ولی آنها شکر را در داخل چای می‌ریختند آن هم خیلی کم اما برای ما که چند روزی گرسنه و تشنه بودیم و کتک مفصلی هم خورده بودیم اردوگاه حکم بهشت را داشت.» ادامه این ماجرا را در نوید شاهد می‌خوانید.

محمدتقی اعلایی از شاهدان عینی قیام خونین ۱۵ خرداد سال ۴۲ شهرستان پیشوا است. این روزها در ایام قیام مردم این شهرستان در مراسم شب خاطره گفت: «ما به چشم خود شهادت جوانان این دیار را دیده‌ایم، جوانانی که فقط برای اسلام قیام کردند تا این انقلاب به امانت به دست همه ما سپرده شود، امروز همه وظیفه داریم که از ولایت فقیه و انقلاب که ثمره خون هزاران شهید است حراست کنیم.»

هاجر پورواجد، همسر گرانقدر شهید «حسین امینی امشی» در دلنوشته‌ای به مناسبت فرارسیدن ولادت حضرت معصومه(س) و روز دختر برای نوید شاهد نوشت: «قبل از اعزام آخر گفت: صورت فرزندانم را با روسری با پارچه‌ای نرم و لطیف بپوشان. صورت دلبندان خود را از روی پارچه بوسه زد، سربند یا حسین را بر پیشانی بست، چفیه را بر گردن انداخت و رفت.»

میرزاحسین زرعی‌کار پدر گرانقدر شهید «احمد زرعی‌کار» در روایتی از فرزندش گفت: «ساک احمد را بعد از شهادتش دوستانش آوردند. در آن یکی دو دست لباس و ساعت احمد بود بعلاوه تقویم سال 1367 با عکس امام خمینی و دفترچه دستنوشته احمد که مطالب مربوط به تجوید قرآن را در آن نوشته بود، چند رسید کمک به جبهه...»

حاج اکبر اسماعیلی همرزم شهید «احمد زرعی‌کار» در روایتی می‌گوید: «احمد؛ بی‌سیم‌چی بود. من و احمد با هم در یک چادر بودیم. او بسیار خجالتی بود. یک دوست مشترک داشتیم به نام حسن رضاییان. اهل لویزان بود. حسن همیشه به من می‌گفت: این احمد شهید می‌شود...»

شهید «سعید آکار» در نامه‌ای خطاب خانواده‌اش می‌نویسد: «آری هوا و فضای اینجا شور و حال دیگری دارد و ما اینجا روزها مشغول ساختن یک مسجد هستیم و در اینجا ساکت است و هیچ خبری نیست.»

آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی‌مفرد» روایت می‌کند: «جایی که باید یک عمر آنجا می‌خوابیدیم، می‌نشستیم، غذا می‌خوردیم، نماز می‌خواندیم و همه امورات زندگی را در آنجا می‌گذراندیم تقریباً عرض آن دو وجب (نیم متر) و طول آن کمتر از دو متر بود یعنی یک متر مربع و تقریباً به اندازه یک قبر باید یکی از پتوها را به عنوان زیرانداز و یکی روانداز و سومین پتو را به شکل لوله شده به عنوان متکا استفاده می‌کردیم.»