پدر شهید علی سعیدی‌کیا در روایتی تاریخ شفاهی، از آخرین دیدار با فرزندش در زرند کرمان می‌گوید؛ دیداری که در آن شهید با نگاهی به پشت سر، از تردید خود برای بازگشت سخن گفت. شهیدی که عید غدیر به دنیا آمد، عید غدیر ازدواج کرد و سرانجام در سیستان و بلوچستان به شهادت رسید.

مادر شهید طیب دین‌محمدپور در روایت تاریخ شفاهی خود از پسرش می‌گوید: «اسم طیب را مادرشوهرم گذاشت. طیب ۲۴ ساله بود. انقلاب پیروز شد و ترورها شروع شد و طیب درس می‌خواند. بعد از پیروزی انقلاب به کرج آمدیم، طیب سر کار می‌رفت و وقتی به سن سربازی رسید، به ارتش رفت.»

لیلا خدابخش، مادر شهید صادق ایزدی، از پسرش می‌گوید؛ بهاری که آرام و خوش‌رفتار بود، برای کار به تهران رفت و قبول نشد، برگشت و هم کار می‌کرد و هم درس می‌خواند. با شروع جنگ به سربازی رفت و پس از بازگشت، به خانه دوستان شهیدش سر می‌زد. یک روز گفت می‌خواهد به جبهه برود و ۲۰ روز بعد در عملیات به شهادت رسید؛ در حالی که هر چه کرجی بود، شهید شده بود.

مادر شهید علیرضا افتخاری از فرزندش می‌گوید: «علی‌رضا پسر خوب و دوست‌داشتنی بود. من ازش راضی هستم.» روایتی کوتاه اما سرشار از مهر مادرانه.

مادر شهید خلبان «سعید صبحی» از کودکی پسرش می‌گوید؛ از پسری که بزرگ شده بود و بچگی‌هایش را کرده بود، اول زبان انگلیسی خواند و بعد راهی نیروی هوایی شد تا خلبان شود. خودش عاشق خلبانی بود، هرچند پدرش دلش نمی‌خواست. اما تقدیر، پرواز او را به آسمان شهادت گره زد.

پدر شهید حمیدرضا قزلباش در روایت تاریخ شفاهی خود از فرزندی می‌گوید که با وجود مشکل مادرزادی در پای چپ، پسری پاک و متفاوت بود؛ پسری که پدر او را «نظرکرده» می‌دانست. حمیدرضا در دوران سربازی راهی جبهه شد و پس از پایان خدمت نیز فرمانده‌اش چند کتاب به او هدیه داد؛ خاطره‌ای که گوشه‌ای از روحیه و شخصیت این شهید را برای نسل امروز روایت می‌کند.

مادر شهید حسین قنبری‌ها از فرزندی می‌گوید که از همان دوران نوجوانی، در کنار درس و مدرسه، دل در گروی انقلاب داشت و برای حضور در تظاهرات از مدرسه خارج می‌شد. با آغاز جنگ تحمیلی نیز اشتیاق او برای دفاع از ایران چنان بود که با دستکاری شناسنامه، راهی جبهه شد؛ روایتی از روزهای جوانی که مسیر زندگی حسین را از مدرسه و تظاهرات انقلاب به میدان دفاع از وطن رساند.

در میدان مین، هر قدم می‌توانست آخرین قدم باشد؛ اما تخریبچی‌ها پیش از همه وارد میدان خطر می‌شدند تا راهی امن برای عبور رزمندگان باز کنند. شهید ابوالفضل رمضانی در عملیات کربلای یک، با وجود جراحت و خونریزی شدید، تا باز شدن معبر از پای ننشست. روایت همرزمانش از آن شب، حکایت مردی است که خونش بر طناب سفید معبر ریخت و آخرین مسیر زندگی‌اش را به جاده‌ای برای عبور دیگران تبدیل کرد.

فیلم تاریخ شفاهی شهید علی حاج حسن با روایت پدرش منتشر شد. پدر این شهید بزرگوار از ذوق و شوق وصف‌ناشدنی فرزندش برای حضور در جبهه می‌گوید و او را انسانی مردمی، ملت‌دوست و پهلوان توصیف می‌کند.

«آنچه در این ویدئو می‌بینید، روایتی صمیمی از زخم‌هایی است که هرگز التیام نیافتند و خاطراتی که هیچ‌گاه کهنه نشدند. یعقوبعلی عسگری، از روزهای پرغبار جنگ تا لحظه‌ای که [ اشاره به اتفاق خاص در ویدئو ]، با زبانی ساده و دلنشین، قصه‌ی خود را برای تاریخ روایت می‌کند.»