همسر شهید مدافع حرم «اسداله جعفری» در روایتی از همسرش می‌گوید: «آخرین باری که بهم زنگ زد انگار داشت وصیت می‌کرد، گفت: مواظب خودت و امیرم باش سعی کن تو زندگیت قوی باشی به پسرم بگو من برای چه راهی رفته‌ام. هر وقت بزرگتر شد بهش توضیح بده.»

مهرداد حسنجانی در بیان خاطرات خود از ماه مبارک رمضان در جبهه گفت: در ماه مبارک رمضان شهدایی که در نبرد با دشمن مورد اصابت ترکش قرار می‌گرفتند، ما سریع برای آنها آب می‌بردیم اما آنها از نوشیدن آب امتناع می‌کردند تا با همان حس و حال معنوی به ملاقات خدا بروند.

حاج مهدی سلحشور روایتی از شهید «علی جان جابری» روایت می‌کند: «چند سال پیش، محرم بود و شب علی‌اصغر(ع). مانده بودم در هیات (هیئت فاطمیون قم)، چه بخوانم… منابع مختلف را بالا و پایین کردم، ولی چیزی که راضی‌ام کند، پیدا نکردم. خواب شهید علی جابری را دیدم. پرسید: مانده‌ای چه روضه‌ای بخوانی؟ گفتم آره.»

شهید «علی‌جان جابری» برای یکی از همرزمانش در اردوگاه کوثر نوشت: «هرگاه از روی خطا مرتکب گناهی شد خداوند او را می‌بخشد. پس هرگاه که خطا کرد اول پروردگارش بسوی او توبه می‌کند و چون لطف خداوند شامل حالش شد.»

من حدود ۸ دفعه هم تا پای پرواز برای سوریه و حضور در کنار مدافعان حرم حاضر شدم اما من را برگرداندند. این مرتبه که رفتم با من از خانه تماس گرفتند و گفتند پیکر عباس را بازگردانده‌اند و مجبور شدم بازگردم. کاش هیچ وقت این تماس با من گرفته نمی‌شد. عباس را تا پیش از شهادتش، یوسف مدافعان حرم صدا می‌زدند... ادامه این روایت را در نوید شاهد می‌خوانید.

همسر شهید «مجید رمضان» گفت: «همسرم وقتی به تهران می آمد مثل مهمان به خانه سر می زد و سریع می رفت. من با گریه از او می‌خواستم که نرود یا کمی بیشتر کنار ما بماند اما او می گفت: باید زودتر به جبهه بروم در منطقه به من نیاز دارند به خاطر رضای خدا تحمل کنید.»

به مناسبت فرا رسیدن 22 اسفند سالروز بزرگداشت شهدا، طاهره تبیریی فرزند شهید «اسماعیل تبیریی» دلنوشته ای نوشت: «من درس زندگی را از تو آموختم و تو با رفتنت به من آموختى اگر چه سالهاست در حسرت بوسیدن دستهای تو به نشانه ادب و احترام فقط خیره به نگاهت در همان قاب شیشه‌ای مانده‌ام اما به مانند همه دختران سرزمینم پدر تنها اسطوره‌ی زندگی من است.»

سوسن مغازه‌ای خواهر شهيد حسن ناودل مغازه‌ای می‌گوید: برادرم عاشق سفر بود، هربار هم كه می‌رفت پس از مدتی با دلتنگی فراوان و با دست‌های پُر از سوغاتی برای خانواده مخصوصاً برای من كه آن زمان آخرین عضو خانواده بودم، باز می‌گشت. هديه‌های من معمولاً کتاب و نوارهای عزاداری و سخنرانی بود.

شهید «صادق اتابکی» در نامه‌ای خطاب به خانواده‌اش نوشت: «پدر عزیز و مادر جان برای من نگران نباشید و فقط رزمندگان و امام را دعا کنید به امید روزی که پیروزمندانه به تهران بیایم.»

از آزاده و جانباز شهید «شهاب رضایی مفرد» روایت شده است: «با اصرار دوستان نهاوندی ساعت ۶ عصر من و علیرضا به سمت نهاوند حرکت کردیم تا خبر اسارت شهاب را به خانواده بدهیم حدود ۱۱ شب به کرمانشاه رسیدیم.» ادامه این ماجرا را در نوید شاهد بخوانید.