البرز - زندگینامه و خاطرات

او از چهارده‌سالگی در گشت‌های شهری بسیج حاضر بود و مادرش هر لحظه منتظر خبر شهادت یا مجروحیتش بود. شهید عرفان فرمانی فاخر، متولد پنجم دی‌ماه ۱۳۸۲ در همدان، پس از سربازی به سپاه پیوست و پاسداری را برگزید؛ همان راهی که سال‌ها در پی آن بود. او در فایلی صوتی گفته بود «من روی توپ شهید می‌شوم» و سرانجام در شامگاه یکشنبه دهم اسفند ۱۴۰۴، با حمله موشکی رژیم صهیونیستی-آمریکایی به ساختمان محل خدمتش در هوافضای اشتهارد، به شهادت رسید.

فارغ‌التحصیل نقشه‌برداری بود و در مهندسی عمران و محاسبات توانایی چشمگیری داشت. مدتی کوتاه در نظارت بر ساخت‌وسازها کار کرد، اما عشق به خدمت در لباس سپاه او را به هوافضا رساند؛ جایی که در سامانه‌های تخصصی رادار و GPS مهارت یافت و دانشش را به دیگران منتقل کرد. او که در جنگ دوازده‌روزه نیز مجروح شده بود، بی‌آنکه خانواده‌اش از آسیب‌دیدگی‌اش باخبر شوند، سرانجام در حمله به محل خدمتش در اشتهارد به شهادت رسید.

او زندگی‌اش را با عشق به اهل‌بیت (ع) آغاز کرد و با همان عشق، به عرش رسید. اصغر جعفری، جوانی که در میانه‌ی مسئولیت‌های خانوادگی و عشق به فرزندانش، همواره چشم به سوی آرزوی بزرگتر داشت. او که در سال‌های پیاپی، یادِ حضرت رقیه (س) را در خانه زنده نگه داشته بود، در شبِ ضربت خوردنِ مولای کائنات، با لبخندی که همسرش آن را «لبخندِ شهدا» خواند، در حالِ سجده، به لقای حق شتافت.

او که در میانِ جمع، با طبعِ لطیف و شوخ‌طبعی خود، لبخند بر لبان همه می‌نشاند، در خلوتِ خود، با آیاتِ قرآن در پیِ معنای حقیقت بود. منصور قدیانلو، جوانی که هم در آهنگری، آهن را شکل می‌داد و هم در مسیرِ ایمان، روحِ خود را صیقل می‌داد، در لحظه‌ای که نیاز به انسانیت بیش از هر چیز احساس می‌شد، برای نجاتِ هم‌رزمانش از میانِ شعله‌ها و سنگ‌ها گذشت. روایتِ شهادتِ او، روایتِ ایثار در اوجِ گرسنگی و تشنگی و در لحظه‌ی انتظار برای افطار است.

سرهنگ شهید «پرویز کریمی»، از زبده‌ترین افسران نهاجا و ستاد کل نیروهای مسلح و از مدافعان حریم ولایت بود که تمام سال‌های خدمت خطیرش را در اوج رازداری، اخلاص و گمنامی سپری کرد. این نظامی نخبه و متعهد همدانی که خدمت حرفه‌ای خود را از پایگاه شکاری شهید نوژه آغاز کرده و به دلیل عملکرد درخشان به مأموریت حفاظت و استقرار در بیت رهبری برگزیده شده بود، در نهم اسفندماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با نخستین روز تجاوز رژیم صهیونیستی و آمریکا موسوم به «جنگ رمضان»، در جریان حمله کینه‌توزانه به مقر بیت رهبری به فیض عظیم شهادت نائل آمد و برگ زرین دیگری بر سند ایستادگی ارتش غیرتمند جمهوری اسلامی ایران افزود.

شهید «محمدمهدی فتحی»، متولد بیست و دوم اردیبهشت ۱۳۸۱ در زنجان و دلاورمرد یگان امداد رجایی‌شهر کرج، از رویش‌های زلال و غیرتمند دهه هشتادی بود که عشق به لباس سبز خدمت و امنیت مردم را با تمام وجود در آغوش کشید. این جوان ۲۳ ساله و خوش‌اخلاق، در حالی که تنها یک سال و نیم از پیوند مشترکش می‌گذشت و پدری مهربان برای طفل شش‌ماهه‌اش بود، در بحبوحه آماده‌باش و در آستانه تهاجم ددمنشانه موشکی دشمن صهیونیستی-آمریکایی، دغدغه نجات جان خانواده را داشت اما خود در سنگر پاسداری از آرامش شهروندان البرز استوار ایستاد. او در دهم اسفندماه ۱۴۰۴، در پی اصابت موشک به مقر یگان امداد به شهادت رسید و در بهشت سکینه کرج به خیل جاودانگان تاریخ پیوست.

شهیده «اشرف فشکی»، بانوی مؤمن، دلسوز و مادر فداکاری بود که سال‌ها پس از درگذشت همسرش، با شرافت، قناعت و حقوق ناچیز مستمری، سه فرزندش را به ثمر نشاند و چراغ خانه را روشن نگه داشت. این بانوی ۶۲ ساله، در هجدهم اسفندماه ۱۴۰۴، تنها ساعتی پس از یک مکالمه تلفنی عمیق و معنادار با دخترش، در پی حمله موشکی ددمنشانه دشمن صهیونیستی-آمریکایی به بافت مسکونی فاز ۲ مهرشهر کرج و فروریختن آوار آپارتمان مجاور بر سقف خانه ویلایی‌اش، مظلومانه به فیض شهادت نائل آمد؛ مادری که محله‌ای به پاک‌دستی و مهرش گواهی می‌دهند.

شهید «امیرحسین بیگدلی»، افسر ۲۵ ساله، بصیر و شجاع فراجا از دیار خدابنده زنجان، تجسم عینی غیرت و ازخودگذشتگی نسل جوان ایران اسلامی بود؛ جوانی که ردای امن و آرام معلمی را به عشق پوشیدن لباس رزم و پاسداری از میهن رها کرد و در دهم اسفندماه ۱۴۰۴، با وجود پایان شیفت خدمت در کلانتری ۳۸ شهرک بنفشه، با لباسی شخصی اما دلی سرشار از شوق پرواز، داوطلبانه به ستاد فرماندهی سپاه کرج شتافت و تنها نیم ساعت بعد، در حمله وحشیانه موشکی دشمن صهیونیستی-آمریکایی به فیض عظمای شهادت نائل آمد.

شهید «محمدحسین نوروزی»، جوان پرشور و غیور متولد زنجان و مدافع امنیت در البرز، نمونه‌ای درخشان از رویش‌های زلال نسل جوان انقلاب اسلامی بود؛ پهلوان و کشتی‌گیری خوش‌سیما و اخلاق‌مدار که در بیست و چهار سالگی، لباس خدمت به نظام و مردم را بر تن داشت و در پی تهاجم وحشیانه موشکی دشمن به کلانتری ۳۱ کوی کارمندان کرج، پاداش سال‌ها غیرت، مروت و مردم‌داری خود را با شهادت گرفت و جاودانه شد.

شهید حیدر عباسپور، هشتم فروردین‌ماه ۱۳۵۹ در روستای ولی‌کندی از توابع شهرستان هشترود و در خانواده‌ای پرجمعیت دیده به جهان گشود. کودکی‌اش با سختی گذشت؛ بیماری مادر و از دست دادن زودهنگام پدر، او و خانواده را با دشواری‌های بسیاری روبه‌رو کرد. پس از خدمت سربازی وارد عرصه نظام شد و با عشق و علاقه به خدمت ادامه داد تا به درجه سرهنگی رسید و همزمان تحصیلاتش را نیز دنبال کرد. مهربانی، دلسوزی، دستگیری از دیگران و انس با نماز، از ویژگی‌های شناخته‌شده او در میان خانواده و همکارانش بود. دهم اسفندماه ۱۴۰۴، در جریان حمله به کلانتری ۳۱ بلوار ماهان، در حالی که خانواده‌اش از او خواسته بودند وارد ساختمان نشود، به شهادت رسید.