آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۱۲۰۳۷
۰۹:۴۰

۱۴۰۴/۱۱/۲۵
خاطره شهید حسن جاماسب «۲»

چلوترکش ناهار یک روز رزمنده‌ها

همرزم شهید «حسن جاماسب» در خاطره‌ای نقل می‌کند: «یکی از شیرین‌ترین و به‌ یادماندنی‌ترین خاطراتی که از شهید حسن جاماسب در ذهن دارم، مربوط به شبی است که او برای نگهبانی به سنگر رفته بود. آخر‌های شب بود و اغلب بچه‌ها از خستگی در سنگر‌ها به خواب رفته بودند که...» متن کامل خاطره دوم این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.


 

شهید حسن جاماسب

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «حسن جاماسب» پنجم مردادماه ۱۳۴۳ در روستای بالاشهر خفر شهرستان جهرم دیده جهان گشود. دوران کودکی را گذراند و هفت سالگی راهی مدرسه شد. در جریانات انقلاب اسلامی بر علیه رژیم ستمگر پهلوی به مبارزه برخواست. با شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، به جبهه رفت و سرانجام ۲۹ بهمن ماه ۱۳۶۰ در عملیات طریق القدس در منطقه تنگه چزابه به شهادت رسید و پیکر مطهرش در زادگاهش به خاک سپرده شد.

متن خاطره:

همرزم شهید «حسن جاماسب» در خاطره‌ای نقل می‌کند: «یکی از شیرین‌ترین و به‌ یادماندنی‌ترین خاطراتی که از شهید حسن جاماسب در ذهن دارم، مربوط به شبی است که او برای نگهبانی به سنگر رفته بود. آخر‌های شب بود و اغلب بچه‌ها از خستگی در سنگر‌ها به خواب رفته بودند. سکوت سنگین و آرامی بر خط حاکم بود که ناگهان درِ سنگر با شتاب باز شد و حسن با صدایی بلند و قاطع وارد شد و گفت: «بچه‌ها! عراقی‌ها حمله کردند!»

همه با عجله از جا پریدیم و خودمان را به مواضع رساندیم. وقتی به خط رسیدیم، دیدیم نیرو‌های دشمن تا فاصله‌ای بسیار نزدیک آمده‌اند؛ چیزی حدود صد متر پشت خاکریز. شرایط کاملاً حساس و خطرناک بود، اما آنچه بیش از همه در آن لحظات در ذهنم ماند، روحیه و آرامش عجیب حسن بود. با وجود نزدیکی دشمن، چنان با خونسردی و اعتمادبه‌نفس صحبت می‌کرد که انگار نه انگار در خط مقدم و در آستانه درگیری مستقیم هستیم. کلامش، رفتارش و حتی نگاهش، به دل بچه‌ها قوت می‌داد و ترس را از دل‌ها می‌برد. حضورش باعث می‌شد احساس کنیم اوضاع تحت کنترل است.

پس از مدتی، دشمن عقب‌نشینی کرد و آرامش نسبی به خط برگشت. برای بچه‌ها ناهار آوردند و حسن هم مثل همیشه به کمک نیرو‌ها رفته بود. در همین حین، ناگهان یک گلوله خمپاره درست وسط دیگ برنج فرود آمد و آن را از بین برد. صحنه می‌توانست همه را ناراحت و دل‌سرد کند، اما حسن باز هم با همان روحیه همیشگی‌اش، ماجرا را به شوخی گرفت. مقداری از برنج‌های باقی‌مانده را که با ترکش‌های خمپاره قاطی شده بود، داخل یک ظرف ریخت و با خنده گفت: «بچه‌ها! امروز ناهار چلوترکش داریم؛ بفرمایید، نوش جانتان!»

انتهای متن/


گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه