تکیه گاهی برای خانه

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «چراغعلی ساریخانی» چهارم شهریور سال ۱۳۴۳ در خرمی صفاشهر دیده به جهان گشود. دوران کودکی را گذراند و هفت سالگی راهی مدرسه شد. تحصیلات را تا پایان دبستان ادامه داد و سپس به کار مشغول شد. در ایام جنگ تحمیلی به جبهه رفت و سرانجام یکم اسفندماه ۱۳۶۴ در عملیات والفجر ۸ در منطقه فاو بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکر پاکش در خرمی به خاک سپرده شد.

متن خاطره از زبان خواهر شهید:

خواهر شهید «چراغعلی ساریخانی» در خاطره‌ای نقل می‌کند: «بهار و تابستان که از راه می‌رسید، پدر و مادر به‌خاطر دام‌هایی که داشتند همراه با عشایر کوچ می‌کردند و اغلب در خانه حضور نداشتند. در آن روز‌ها من و برادرم، چراغعلی، بیشتر وقت‌ها تنها می‌ماندیم و باید خودمان از عهده کار‌های خانه برمی‌آمدیم.

آن زمان در شهرستان ما نانوایی وجود نداشت و پختن نان از کار‌های همیشگی خانه بود. من که ده سال بیشتر نداشتم، نان پختن را بلد نبودم و فقط خمیر آماده می‌کردم. چراغعلی که سیزده سال داشت، خمیر‌ها را از دست من می‌گرفت و با دقت و حوصله نان می‌پخت. انگار از همان کودکی بار مسئولیت را بر دوش گرفته بود و تلاش می‌کرد کمبودی در خانه احساس نشود.

در آن سال‌ها آب لوله‌کشی هم وجود نداشت. خوب به یاد دارم روزی که هوا کم‌کم رو به تاریکی می‌رفت، سطل آب را برداشتم تا از قنات برای خوردن و وضو گرفتن آب بیاورم. چراغعلی وقتی متوجه شد، جلو آمد و اجازه نداد بروم. سطل را از دستم گرفت و گفت: «هوا تاریک شده، لازم نیست تو بروی.» گفتم: «پس آب را از کجا بیاوریم؟» با آرامش پاسخ داد: «خودم می‌روم از چاه خانه همسایه آب می‌آورم.»

این رفتار‌های ساده، اما پرمعنا نشان می‌داد که چراغعلی از همان نوجوانی تکیه‌گاه خانه و مراقب خواهرش بود؛ روحیه‌ای مسئولیت‌پذیر و ایثارگر که بعد‌ها او را به انتخاب راهی بزرگ‌تر رساند.

 انتهای متن/