پزشکی که خدمت را در جبهه آموخت و تا پای جان ادامه داد

به گزارش نوید شاهد، یکم شهریورماه، روز پزشک، یادآور تلاش پزشکانی است که دانش و مهارت خود را با مسئولیت‌پذیری، ایثار و خدمت به مردم درآمیختند. شهید دکتر «علی کشتکار» از جمله این پزشکان بود؛ پزشکی که ۲۲ سال خالصانه به جامعه پزشکی کشور خدمت کرد و در کنار فعالیت‌های درمانی و آموزشی، همواره دغدغه دستگیری از نیازمندان و خدمت به مردم را داشت.
شهید کشتکار از رزمندگان دوران هشت سال دفاع مقدس بود و شش ماه در جبهه جنوب به مجروحان و جانبازان خدمت کرد. پس از پایان جنگ نیز مسیر خدمت را در لباس پزشکی ادامه داد؛ از پزشک بیمارستان‌های عسلویه، مهر و لامرد تا معاونت شبکه بهداشت و درمان لامرد و ریاست پزشکی قانونی این شهرستان.
او پزشکی صبور، فداکار و مردم‌دار بود که خدمت به مردم را هدف اصلی زندگی خود قرار داده بود. بسیاری از بیماران او توان پرداخت هزینه درمان نداشتند و دکتر کشتکار بدون دریافت حق ویزیت آنها را درمان می‌کرد. همکاری او با کمیته امداد نیز تنها به طبابت محدود نبود و در مواردی از بیماران نیازمند حمایت مالی می‌کرد.
«حمیده صفری» همسر شهید دکتر علی کشتکار در گفت‌وگو با نوید شاهد، از زندگی، شخصیت و روحیه ایثارگرانه همسرش روایت کرده است؛ پزشکی که به گفته همسرش، همان روحیه‌ای را که در دوران دفاع مقدس در خدمت به مجروحان داشت، سال‌ها بعد در سنگر سلامت نیز ادامه داد.

از شهر فال تا دانشکده پزشکی
صفری درباره زندگی و تحصیلات شهید کشتکار گفت: همسرم دکتر علی کشتکار، دوم تیرماه سال ۱۳۵۱ در شهر «فال» از توابع شهرستان مهر در استان فارس به دنیا آمد. بعد از سپری کردن دوران دبستان و راهنمایی برای ادامه تحصیل به شیراز رفت و بعد از گذراندن دوره دبیرستان در رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اراک پذیرفته شد.
وی افزود: دوره پزشکی عمومی را با رتبه و معدل بسیار خوب طی کرد و بعد از فارغ‌التحصیل شدن از دانشگاه به خدمت سربازی رفت. چون پزشکان یک سال بعد از تحصیل باید در منطقه محروم طرح خود را بگذرانند، به مدت ۹ ماه در درمانگاه عسلویه شهرستان جم که آن زمان منطقه محروم بود، طرح خود را گذراند و پس از سپری کردن دوره طرح، به صورت شیفتی در بیمارستان‌های مهر و لامرد مشغول به خدمت شد. همسر شهید ادامه داد: همسرم سال ۱۳۸۴ به استخدام شبکه بهداشت و درمان لامرد درآمد.

پزشکی که هدفش خدمت به مردم بود
صفری درباره مسئولیت‌های شهید کشتکار اظهار کرد: همسرم از ابتدای شروع به کار به استخدام دانشگاه علوم پزشکی شیراز درآمد و در شبکه بهداشت و درمان لامرد مشغول به کار شد. همسرم جز خدمت‌رسانی به مردم هدفی نداشت و همیشه با روی باز و به عنوان یک خدمتگزار به مردم خدمت می‌کرد و در همه سال‌های عمرش تنها هدفش خشنودی و رضایت مردم بود.
وی افزود: سال ۹۳ به‌عنوان سرپرست پزشکی قانونی شهرستان لامرد انتخاب شد، اما با وجود داشتن حکم ریاست درمانگاه حضرت صدیقه طاهره(س)، به عنوان پزشک خانواده مشغول به کار بود.
همسر شهید با اشاره به شرایط جسمی او گفت: او در سال ۹۲ به علت ابتلا به آنفلوانزای شدید، دچار مشکل حاد ریوی شد و بعد از دو ماه بستری، به توصیه پزشکان نباید کارهای طولانی‌مدت و سنگین انجام می‌داد. به همین خاطر تقاضای ازکارافتادگی داد.
صفری ادامه داد: بعد از موافقت با پرونده پزشکی، همسرم سال ۹۶ تصمیم گرفت که دیگر به درمانگاه نرود و تنها به فعالیت در مطب ادامه داد. پس از آن علاوه بر سرپرستی پزشکی قانونی شهرستان، به عنوان پزشک خانواده شهری، حدود چهار هزار نفر از مردم شهرستان لامرد را تحت پوشش خود داشت.

حتی یک ریال حق‌الزحمه دریافت نکرد
همسر شهید کشتکار با اشاره به روحیه نوع‌دوستی و کمک به نیازمندان در این پزشک شهید گفت: همسرم همیشه و همه وقت به فکر نیازمندان و مستمندان بود و در همه حال هر کاری از دستش برمی‌آمد، انجام می‌داد.
وی افزود: او به عنوان پزشک معتمد با کمیته امداد لامرد همکاری می‌کرد و در طی این چند سال حتی یک ریال بابت حق‌الزحمه دریافت نکرد. از بیمارانی که تحت پوشش داشت نیز هیچ‌وقت هزینه‌ای دریافت نمی‌کرد.
صفری ادامه داد: بعد از شهادتش، پزشک کارشناس کمیته امداد با من تماس گرفت و گفت: «در واقع ما یک همکار و امدادگر را از دست داده‌ایم.» همسرم علاوه بر اینکه بیماران را به صورت رایگان ویزیت می‌کرد، از نظر مالی هم به آنها کمک می‌کرد.

مطبی که تا آخرین بیمار باز بود
صفری درباره میزان تعهد شهید کشتکار به بیماران گفت: برنامه کاری دکتر در مطب ساعت مشخصی نداشت و همواره پذیرای بیماران بود و تا آخرین بیمار حاضر در مطب را ویزیت نمی‌کرد، به منزل نمی‌آمد.
وی افزود: گاهی اوقات حتی در ساعات ۱۱ یا ۱۲ شب هم اگر زنگ در منزل ما برای کمک به بیماران به صدا درمی‌آمد، بلافاصله آماده رفتن به مطب می‌شد.
همسر شهید ادامه داد: با باز شدن در اتاق، دکتر جلوی پای آنها بلند می‌شد. بیماران تعجب می‌کردند و بیمارانی بودند که می‌گفتند با دیدن دکتر کشتکار و خنده‌هایش در همان لحظه اول، انگار تمامی دردهایشان برطرف و حالشان خوب شده است. اکثر بیمارانش تأکید داشتند که محرم اسرارشان بوده و علاوه بر بیماری‌شان، در سایر امور با دکتر مشورت می‌کردند.
وی افزود: چندین مورد بعد از شهادت دکتر به من زنگ زدند و به این مورد اشاره کردند. بیماران دکتر فقط محدود به لامرد نبودند. در واقع بیشتر بیمارانش اهل تسنن بودند و دین و مذهب برایشان مطرح نبود. هدف دکتر رضایت مردم بود. همچنین بیماران افغان زیادی داشت و با روی باز پذیرای آنها بود.

از جبهه جنوب تا سنگر سلامت
در زندگی شهید دکتر علی کشتکار، مفهوم خدمت تنها به سال‌های طبابت محدود نمی‌شود. او در دوران دفاع مقدس نیز در جبهه حضور داشت و به مجروحان و جانبازان خدمت کرد؛ تجربه‌ای که بعدها در نگاه او به حرفه پزشکی و مسئولیت در برابر مردم تأثیر گذاشت.
همسر شهید در این باره گفت: همسرم در دوران دفاع مقدس شش ماه در جبهه جنوب به مجروحان و جانبازان خدمت کرده بود.
صفری افزود: روحیه خدمت و کمک به دیگران در تمام زندگی او وجود داشت و همان روحیه‌ای که در دوران دفاع مقدس برای خدمت به رزمندگان و مجروحان داشت، بعدها نیز در حرفه پزشکی ادامه پیدا کرد.
همسر شهید کشتکار یکی از خاطرات دوران پزشکی او را نیز روایت کرد و گفت: دکتر برایم تعریف کرد که در زمان گذراندن طرح که در درمانگاه عسلویه بود، یک روز بچه‌ای را به درمانگاه آوردند. فکر کنم دو ماهه بود، دقیق سنش را به یاد ندارم. حالش خیلی بد بود.

وی افزود: بعد از چند ساعت گفتند بچه فوت کرده است. علی گفت دیدم پدر و مادر بچه خیلی گریه می‌کردند. رفتم بالای سر بچه و چند بار شوک و تنفس به او دادم که بعد از حدود نیم ساعت، یک دفعه ضربان قلب بچه برگشت و شروع به تپیدن کرد.
صفری ادامه داد: همکارانم را صدا کردم. خوشبختانه بعد از چندین ساعت تلاش، بچه حالش بهتر شد.
همسر شهید گفت: پدر و مادرش خیلی در حق من دعا کردند و گفتند هرچقدر می‌خواهید به شما پول می‌دهیم، زیرا لطف زیادی در حق ما انجام دادید. من در جواب گفتم خیلی خوشحالم که فرزند شما حالش بهتر شده و هیچ دستمزدی از شما نمی‌خواهم. دکتر می‌گفت من اکنون دریافتم که قطعاً همان دعاها در زندگی ما تأثیر داشته است.
خوابی که دو ماه بعد تعبیر شد
صفری همچنین به خاطره‌ای از دو ماه پیش از شهادت همسرش اشاره کرد و گفت: حدود دو ماه قبل از شهادتش خواب می‌بیند که در کنار ضریح امام حسین(ع) خانه‌ای باشکوه و مجللی دارد و مردم به صورت مداوم برای درمان و ویزیت به این خانه مراجعه می‌کنند. تعبیر این خواب زیبا دو ماه بعد، با خبر شهادت علی تعبیر شد.

شهادت در روز پزشک
همسر شهید کشتکار درباره ابتلای او به کرونا و روزهای پایانی زندگی‌اش گفت: ۱۲ مرداد سال ۹۹ به بیماری کرونا مبتلا شد. برای تمدید بیمه تأمین اجتماعی‌اش به شیراز سفر کرد و پس از انجام کار به خانه بازگشت. ۴۸ ساعت بعد اولین علائم بیماری در وی بروز کرد.
وی افزود: با توجه به اینکه علی سال ۹۲ به دلیل ابتلا به آنفلوآنزا بافت ریه خود را از دست داده بود، تصور می‌کردیم دچار سرماخوردگی شده است. پس از یکی دو روز که حال وی وخیم شد، برای خود سرم و آمپول تجویز کرد و من آنها را تهیه می‌کردم و او به خودش تزریق می‌کرد.
صفری ادامه داد: بعد از دو روز برای انجام تست PCR به بیمارستان مراجعه کرد و با توجه به سه روز تعطیلی در روزهای پنجشنبه، جمعه و شنبه به دلیل عید غدیر، گفتند جواب آزمایش وی روز یکشنبه آماده می‌شود.
وی گفت: در این مدت دکتر خود را در طبقه دوم خانه قرنطینه کرد و از طریق پیامک پاسخ بیماران خود را می‌داد، چراکه می‌گفت ممکن است با صحبت کردن حالم بدتر شود. در این مدت به فرزندانم گفتم ماسک بزنند و با فاصله دو تا سه متری وارد اتاق پدرشان شوند.
همسر شهید افزود: شنبه شب حالش وخیم شد و او را به بیمارستان حاج محمود حاج حیدر لامرد بردیم. ۱۴ روز بعد و پس از تحمل درد و رنج ناشی از بیماری کووید ۱۹، روز یکم شهریور ماه ۱۳۹۹، مصادف با روز پزشک، به شهادت رسید.

همان روحیه جبهه را تا آخرین روز حفظ کرد
صفری در پایان گفت: همسرم در دوران دفاع مقدس شش ماه در جبهه جنوب به مجروحان و جانبازان خدمت کرده بود و با همین روحیه بود که در دوران کرونا حتی یک روز هم کارش را تعطیل نکرد.
روایت زندگی شهید دکتر علی کشتکار، روایت پزشکی است که میان جبهه و بیمارستان فاصله‌ای نمی‌دید؛ برای او هرجا انسانی نیازمند کمک بود، میدان خدمت بود. چه در جبهه جنوب و در کنار مجروحان دفاع مقدس و چه سال‌ها بعد در مطب و بیمارستان، همان روحیه ایثار و فداکاری را با خود همراه داشت.

او پزشکی را برای کسب درآمد انتخاب نکرد؛ آن را راهی برای خدمت به مردم می‌دانست. از همین رو، روز پزشک برای خانواده و بیماران او تنها یادآور یک مناسبت تقویمی نیست؛ یادآور پزشکی است که در نخستین روز شهریور ۱۳۹۹، همزمان با روز پزشک، نامش در شمار شهدای سلامت جاودانه شد.