دل کندن از مادیات و اندیشیدن به آخرت

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «حبیب دشتبالی» ۱۷ اسفند سال ۱۳۴۰ در شهرستان مرودشت دیده به جهان گشود. 7 ساله بود که راهی مدرسه شد. تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم در رشته اقتصاد گذراند. با آغاز جنگ تحمیلی راهی جبهه شد. وی سرانجام در شامگاه ۲۱ مهر سال ۱۳۶۱ در جریان عملیات رمضان بر اثر اصابت ترکش خمپاره نیرو‌های بعثی به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد.

متن وصیت «۲» :

خواهرم! اول از هر چیز بگویم که حجاب تو، کوبنده‌تر از خون سرخ و سلاح گرم من است. همان‌طور که من از سالار شهیدان، حسین‌بن‌علی (ع)، سرمشق گرفتم و توانستم اندکی از راه او را بروم، تو نیز باید راه زینب (س) را پیش بگیری تا به کمال مقصود برسی؛ که همان حکومت الهی به رهبری امام زمان (عج) است. خواهرم، تو که اکنون در آغاز جوانی هستی، باید درست تصمیم بگیری، درست بیندیشی و راه راست را دریابی. امیدوارم زینب‌وار در راه اسلام خدمت کنی و سعی نمایی فرزندان خوبی تحویل جامعه اسلامی بدهی. امیدوارم این چند کلامِ برادر کوچک‌تان را سرمشق خود قرار دهید.

و تو ای برادرم، ای از جان بهترم، ای کسی که نیمی از وجود من هستی! امیدوارم وقتی که من کشته  و اگر خدا قبول کرد، شهید شدم، نگذارید اسلحه من به زمین افتد؛ آن را برگیرید و در راه اسلام و توحید به کار برید که همان راه حسین (ع) و راه تمام شهیدان صدر اسلام تا کنون است. امیدوارم کسی را مقصر مرگ من ندانید، از هیچ‌کس دلگیر نشوید و گناه من را به گردن هیچ‌کس یا گروهی نیندازید.

برادر! شاید هنوز نتوانسته باشید این حرف‌های مرا درک کنید؛ امیدوارم از این حرفم ناراحت نشده باشید و مرا ملامت نکنید. برادرم، تو هرچه باشد یک سال و نیم از من بزرگ‌تری و باید خیلی بهتر از من بدانی که این حکومت، حکومتِ الله است و این پاسداران، پیروان دوران علی (ع) و حسین (ع) هستند. چون این حقیقت برای من ثابت شده است؛ اگر شما هم کمی از مادیات دنیا فاصله بگیرید و به آخرت بیندیشید، بهتر حرف‌های منِ ناچیز را درک خواهید کرد. از راه دور شما را می‌بوسم و به شما درود می‌فرستم.

و تو ای برادر کوچکم! که نمی‌دانم آن‌طور که گفتند به جایی اعزام شده‌اید یا نه؛ آفرین بر تو که خیلی زودتر، بهتر و بیشتر از من این راه را دریافتید. مرحبا بر تو که از مدرسه و محل کار خود گذشته و به جبهه می‌روی. خیلی دلم می‌خواست نیمی از ایمان شما را می‌داشتم. امیدوارم در این چند صباح، سعی کنم به ایمان خود اضافه کنم. برادرم، اگر به جبهه اعزام نشدید، سعی کنید از همین الان بچه‌های کوچک‌تر خانواده را با کلاس‌های قرآن، بحث‌ها و کتاب‌های دینی آشنا سازید؛ چون این بهترین موقع است که هم تئوری آموخته شود و هم عملی. در راهت موفق، پیروز و سربلند باشید، ان‌شاءالله.

خانواده عزیز و محترم، که اکنون در سنگر اجتماع هستید؛ امیدوارم از گفته‌های این فرزند حقیر و مسکین خود، ناراحت و آزرده‌خاطر نشده باشید. هیچ قصد آزاری نداشتم؛ فقط می‌خواستم هدفم را برای شما تشریح کنم و شما را ادامه‌دهنده راه خود و دیگر همرزمانم در جبهه‌های حق علیه باطل کنم.

خانواده عزیزم! در زندگی هیچ‌چیز به‌جز خوبی و بدی نمی‌ماند. من تا آنجا که یادم هست، نتوانستم فرزند یا برادری خوب، مهربان و دلسوز برای شما باشم و از این بابت خیلی متأسفم. اکنون می‌فهمم چقدر انسان بد و لجاجت‌گر بودم و چه گناهایی مرتکب شده‌ام. امیدوارم شما چشم و گوشتان را باز کنید، به مال دنیا، عشق‌های الکی و زینت‌های مادی دل نبندید و فقط با در نظر گرفتنِ الله زندگی کنید و برای خاطر او، زندگی را به کمال برسانید. والسلام.

انتهای متن/