روایت زندگی شهیده فریماه مفاخری؛ دختری که رؤیای پزشک شدن را با خود به آسمان برد
دختری از قروه، فرشتهای در میناب و آرزویی که ناتمام ماند؛ فریماه مفاخری، دانشآموز ۱۱ سالهای که با قرآن مأنوس بود، رؤیای پزشک اطفال شدن را در سر داشت، اما در حادثه مدرسه شجره طیبه میناب به شهادت رسید و قصه زندگیاش پیش از رسیدن به روزهای نوجوانی ناتمام ماند.
بعضی آدمها کوتاه زندگی میکنند، اما ردّی که از خود به جا میگذارند، از سالهای عمرشان بلندتر است. فریماه مفاخری یکی از همانها بود؛ دختری کوچک با دنیایی بزرگ در دل، که هنوز در مرز کودکی و نوجوانی ایستاده بود و برای آیندهای که پیش رویش بود، رؤیا میبافت.

به گزارش نوید شاهد کردستان،فریماه، سحرگاه دهم شهریورماه سال ۱۳۹۳، در خانوادهای که چشمانتظار آمدنش بودند، چشم به جهان گشود. او دومین فرزند خانواده بود و بعدها در کنار دو برادرش، سالهای شیرین کودکی را در جمع خانواده سپری کرد. آمدنش آغاز فصل تازهای در زندگی خانواده بود؛ دختری که قرار بود سالهای سال در کنار پدر و مادر و برادرانش بزرگ شود، درس بخواند، رؤیا ببافد و روزی به آرزوهایش برسد.
فریماه از قروه آمده بود؛ دختری آرام و سر بهزیر، با آن نجابت سادهای که در بعضی کودکان بیآنکه بیاموزند، ریشه دارد. دلش به خانواده گرم بود و به فامیل و آشناها مهر میورزید. به بزرگترها احترام میگذاشت و از آن کودکانی بود که بودنشان، بیهیاهو، به خانه رنگ دیگری میداد.
در میان خانواده، فریماه فقط یک دختر کوچک نبود؛ دختری بود که حضورش با مهر و آرامش گره خورده بود. برای برادرانش خواهر بود، برای پدر و مادرش فرزندی عزیز و برای فامیل، همان دختر آرام و دوستداشتنیای که دیدنش شادی میآورد.
دنیای فریماه هنوز دنیای کودکی بود؛ دنیایی که در آن برای رسیدن یک مناسبت ذوق میکرد، خودش را آماده میکرد و با شوقی کودکانه برای آن روز تدارک میدید. شادیهایش ساده بود و دلخوشیهایش کوچک؛ اما همین سادگی، یکی از زیباترین تصویرهایی است که از او در ذهن خانواده باقی مانده است.
انس با قرآن؛ زیبایی روح یک دختر کوچک
در میان همه دلبستگیهایش، قرآن جایگاهی ویژه داشت. فریماه با قرآن انس گرفته بود؛ با شوق تلاوتش میکرد و به خواندن و آموختنش علاقه داشت. آنقدر با آیات الهی مأنوس بود که جزء سیام قرآن کریم را از حفظ داشت. برای خانواده، این تنها یک موفقیت درسی و مذهبی نبود؛ بخشی از روح و شخصیت دخترشان بود.
کودکی فریماه، در کنار محبت خانواده و انس با قرآن، با درس و مدرسه نیز معنا پیدا میکرد. او دانشآموزی باهوش و پرتلاش بود و برای آیندهاش هدفهایی در سر میپروراند. دوست داشت در مدارس تیزهوشان درس بخواند؛ میخواست بیشتر بداند، بیشتر یاد بگیرد و راهی را که برای خودش تصور کرده بود، قدمبهقدم طی کند؛ و میان همه آرزوهایش، یک آرزو بیشتر از همه میدرخشید: میخواست پزشک اطفال شود.
شاید در ذهن یک دختر کوچک، پزشکی هنوز تصویری ساده و شیرین باشد؛ روپوش سفیدی که قرار است روزی بر تنش بنشیند و دستانی که قرار است درد کودکی را آرام کنند. فریماه هم چنین آیندهای را برای خودش تصور کرده بود؛ آیندهای که در آن بزرگ شده بود، درس خوانده بود و حالا قرار بود به کودکان دیگری کمک کند.
چه کسی میداند در ذهن یک دختر یازدهساله، آینده چقدر زیباست؟ شاید فریماه بارها خودش را در همان آینده دیده بود؛ با روپوش سفید، میان کودکان، در حالی که یکی را آرام میکند و دیگری را درمان.
مدرسه شجره طیبه؛ آخرین فصل روزهای کودکی
به واسطه شغل پدر، فریماه همراه خانوادهاش در میناب زندگی میکرد و سالهای کودکیاش را در این شهر میگذراند. مدرسه شجره طیبه میناب برای او فقط یک ساختمان و چند کلاس نبود؛ بخشی از روزهای زندگیاش بود؛ جایی که دفتر و کتابش را به دست میگرفت، درس میخواند و در کنار همکلاسیهایش، آیندهای را تصور میکرد که هنوز بسیار دور به نظر میرسید.
او در همان سالهایی که هنوز کودکیاش را زندگی میکرد، برای فردای خودش برنامه و آرزو داشت؛ بیخبر از اینکه گاهی فاصله میان یک روز معمولی و یک خاطره ابدی، تنها چند ساعت است.
تا اینکه نهم اسفندماه سال ۱۴۰۴ از راه رسید.
روزی که قرار بود مثل روزهای دیگر بگذرد؛ روزی دیگر از روزهای مدرسه، میان کتابها و نیمکتها و صدای کودکان.
اما نگذشت.
آن روز، مدرسه شجره طیبه میناب به یکی از تلخترین خاطرات این شهر تبدیل شد و فریماه، همان دختر آرامی که دلش به خانواده و قرآن و درس و آرزوهایش خوش بود، دیگر به خانه بازنگشت.
آرزوهایی که فرصت شکوفایی پیدا نکردند
برای خانواده، از آن روز به بعد، خانه همان خانه بود؛ اما دیگر چیزی در آن کم بود. جای دختری خالی شد که روزی با قدمهای کودکانه در آن رفتوآمد میکرد، برای مناسبتها ذوق داشت، قرآن میخواند و از آیندهاش سخن میگفت.
گاهی سختترین بخش یک فقدان، تصور تمام اتفاقهایی است که قرار بود رخ دهند، اما هرگز فرصت تحقق پیدا نکردند.
فریماه قرار بود بزرگ شود؛ قرار بود بیشتر قرآن بخواند، به مدرسه تیزهوشان راه پیدا کند، روزهای نوجوانیاش را ببیند و در کنار برادرانش قد بکشد. قرار بود سالهای بیشتری در کنار پدر و مادرش زندگی کند و روزی روپوش سفید پزشکی را بر تن کند؛ کودکی را درمان کند و لبخند را به چهره خانوادهای بازگرداند.
قرار بود خانوادهاش سالها بعد، با دیدن موفقیتهای او، به همان دختر آرام و سر بهزیرشان افتخار کنند؛ اما هیچیک از این آرزوها فرصت تحقق نیافت.
پیکر فریماه به قروه بازگشت؛ به همان سرزمینی که از آن برخاسته بود. دختری که روزگاری با قدمهای کودکانه در خانه رفتوآمد میکرد، حالا در گلزار شهدای زادگاهش آرام گرفته است. چه تلخ است بازگشت فرزندی به خانه، وقتی دیگر قرار نیست صدای قدمهایش در حیاط بپیچد و در خانه را به صدا درآورد.
امروز وقتی از فریماه سخن میگوییم، از کودکی میگوییم که عمرش کوتاه بود، اما رؤیاهای بزرگی در سر داشت؛ دختری که هنوز فرصت نکرده بود به آیندهای که برای خود تصور کرده بود برسد. او میخواست درس بخواند، پیشرفت کند و روزی پزشک شود؛ اما سرنوشت، فرصت رسیدن به آن آرزوها را از او گرفت.
فریماه، دختری بود که هنوز بوی کودکی میداد؛ برای مناسبتها ذوق میکرد، قرآن میخواند، درس میخواند، در کنار خانواده زندگی میکرد، برای برادرانش خواهر بود و هزاران رؤیای کوچک و بزرگ در دل داشت.
اما سهم او از زندگی، پیش از رسیدن به آن روزهای زیبا، پایان یافت. از او امروز قاب عکسی به یادگار مانده، خاطراتی که برای خانواده هرگز کهنه نمیشوند و نامی که در میان نام شهیدان جاودانه شده است؛ و شاید نام فریماه همیشه با یک حسرت همراه باشد.
حسرت بهاری که میتوانست از راه برسد، اما نرسید...
او رفت، پیش از آنکه بزرگ شود؛ اما نامش ماند تا فراموش نکنیم پشت هر نام کوچک، چه آینده بزرگی میتواند پنهان باشد.
یاد و نام شهیده فریماه مفاخری گرامی و راهش پررهرو باد.