محمد رفت اما خاطرات مهربانیهایش در خانه زنده مانده است

به گزارش نوید شاهد کردستان، بعضی آدمها حتی پس از رفتنشان نیز در گوشهگوشه خانه و در جریان زندگی حضور دارند؛ خاطراتشان در ذهن عزیزانشان زنده میماند و حرفهای ساده و محبتآمیزشان به یادگارهایی فراموشنشدنی تبدیل میشود.
گلاله عنایتی، همسر شهید والامقام محمد خالخاص، پس از ۲۳ سال زندگی مشترک، از خاطراتی میگوید که برایش تنها یادآور روزهای گذشته نیست، بلکه نشانی از شخصیت مهربان و همراه همسرش است.
او درباره زیباترین خاطره زندگی مشترکش میگوید: «ما ۲۳ سال با هم زندگی کردیم. خاطرات من از محمد فقط اتفاقات روزمره نیست که بخواهم یکییکی تعریف کنم. زیباترین خاطره من این است که محمد طوری زندگی میکرد که حتی حالا که دیگر در کنارمان نیست، هنوز حضورش را در این خانه احساس میکنم و جریان زندگیاش را به یاد میآورم.
وقتی دوقلوهایمان کوچک بودند و من از رسیدگی به بچهها و کارهای خانه خیلی خسته میشدم، محمد میآمد، دستم را میگرفت و با مهربانی میگفت: بچهها بزرگ میشوند و این خستگیها هم روزی به شیرینترین خاطرات زندگیمان تبدیل میشوند. بچهها بزرگ میشوند، ما را تنها میگذارند و دنبال زندگی خودشان میروند؛ پس خودت را ناراحت نکن.
هر وقت به یاد آن حرفهایش میافتم، گریهام میگیرد. با خودم میگویم محمد، تو که همیشه میگفتی بچهها بزرگ میشوند و میروند، پس چرا خودت رفتی و من و بچهها را تنها گذاشتی؟ تو رفتی و نتوانستی آرزوهایی را که برای فرزندانت داشتی، به چشم خودت ببینی. ما را در مسیر سخت زندگی تنها گذاشتی و رفتی.»
همسر شهید در ادامه، از آرزوی دیرینه محمد خالخاص برای رسیدن به مقام شهادت یاد میکند و میگوید: «هر وقت صحبت از شهدا میشد یا تصویر یکی از شهدا را در تلویزیون میدید، اشک از چشمانش سرازیر میشد و میگفت: خدایا، نصیب من هم بکن.
امروز هر وقت عکس همسرم را نگاه میکنم و عبارت «شهید محمد خالخاص» را میبینم، تمام آن لحظهها برایم زنده میشود و با خدای خودم میگویم: خدایا، چقدر همسرم را دوست داشتی که آرزویش را برآورده کردی.»
روایت گلاله عنایتی، روایت دو حس درهمتنیده است؛ از یک سو افتخار به برآوردهشدن آرزوی شهادت همسر و از سوی دیگر دلتنگی برای مردی که قرار بود سالهای بزرگشدن فرزندانش را در کنار خانواده سپری کند.
اکنون اگرچه شهید محمد خالخاص در میان خانوادهاش حضور فیزیکی ندارد، اما مهربانیها، دلگرمیها و آرزوهایش همچنان در خانهای که روزگاری با حضور او گرم بود، زنده مانده است؛ یادگاری از مردی که رفت، اما خاطراتش هرگز از زندگی خانوادهاش نرفت.
انتهای پیام/