مرضیه؛ دختری که خدمت را با عشق انتخاب کرد

به گزارش نوید شاهد گیلان؛ مرضیه نبوی‌نیا تنها یک پرستار نبود؛ او در نگاه خانواده و نزدیکانش، دختری مهربان، متعهد و برخوردار از اعتقادات عمیق مذهبی بود که بخش مهمی از زندگی خود را به خدمت به دیگران اختصاص داده بود. علاقه به قرآن، حضور در مراسم مذهبی و تلاش برای کمک به هم‌وطنان، از ویژگی‌هایی بود که اطرافیانش همواره از آن یاد می‌کنند.

برای شناخت بیشتر شخصیت این بانوی شهید، پای صحبت خانواده و یکی از همکارانش نشستیم تا از زندگی، باورها و آخرین روزهای حضور او در درمانگاه امام سجاد (ع) روایت کنند.

مریم میرزایی، مادر شهیده مرضیه نبوی‌نیا، با اندوه از ویژگی‌های اخلاقی دخترش گفت: مرضیه پنجمین و آخرین فرزندم بود. از او بسیار راضی بودم؛ دختری درس‌خوان، مهربان، آرام و خوش‌اخلاق که همیشه مایه دلگرمی خانواده بود.

وی با اشاره به دوران تحصیل و علاقه دخترش به مسائل دینی اظهار کرد: مرضیه در مدرسه شاهد درس می‌خواند و با علاقه زیادی در رشته مامایی پذیرفته شد. ارتباط خوبی با قرآن داشت، نمازش را اول وقت می‌خواند و با اشتیاق در هیئت‌ها و مراسم مذهبی شرکت می‌کرد.

مادر شهیده درباره آغاز فعالیت حرفه‌ای دخترش توضیح داد: مرضیه در دوران همه‌گیری کرونا، طرح خود را در بیمارستان الزهرا(س) گذراند و پس از آن با علاقه فراوان در درمانگاه امام سجاد (ع) مشغول به کار شد.

میرزایی با بیان اینکه دخترش در انجام مسئولیت‌های شغلی کوتاهی نمی‌کرد، افزود: پرستاری را از صمیم قلب دوست داشت. از انجام تزریقات تا گرفتن نوار قلب، همه کارها را با علاقه انجام می‌داد. همکاران و مراجعه‌کنندگان از او رضایت داشتند و دوستان زیادی پیدا کرده بود.

وی در ادامه، با بغض از روز وقوع حادثه یاد کرد و گفت: به من اطلاع داده بودند که پای مرضیه آسیب دیده است. وقتی به محل رسیدیم، ظهر شده بود و دیگر توان ادامه صحبت نداشتم.

مادر شهیده سپس به روزهای پیش از شهادت دخترش اشاره کرد و گفت: من و پدرش به آنفلوآنزای شدیدی مبتلا شده بودیم و حتی مدتی در بیمارستان بستری شدم. مرضیه برای مراقبت از من به بیمارستان می‌آمد و در کنار آن، رسیدگی به کارهای خانه را هم برعهده داشت.

میرزایی آخرین دیدار خود با دخترش را چنین روایت کرد: حدود یک هفته پیش از شهادتش، هنگام خداحافظی در خانه، از پنجره هم او را بدرقه کردم. آن لحظه آخرین دیدار ما بود. البته هر روز با یکدیگر صحبت می‌کردیم.

وی با یادآوری نگرانی خود از شرایط ناامن آن روزها ادامه داد: به مرضیه سفارش کرده بودم که در این وضعیت به محل کار نرود، اما او همیشه می‌گفت کارش را دوست دارد و نمی‌تواند از مسئولیتی که بر عهده گرفته دست بکشد.

مادر شهیده درباره خانواده و دلتنگی‌های پس از فقدان دخترش نیز گفت: همسر مرضیه هر روز به مزار شهدا می‌رود و دختر کوچکش، زینب، وابستگی زیادی به مادرش داشت. زینب حتی خواب دیده بود که مادرش برای او نقاشی زیبایی کشیده است.

میرزایی در پایان، در حالی که قاب عکس دخترش را در آغوش گرفته بود، از خداوند برای خانواده‌اش طلب صبر کرد و گفت: از خدا می‌خواهم مرضیه را در رحمت خودش جای دهد و به ما، به‌ویژه زینب، توان تحمل این داغ بزرگ را عطا کند.

دختری که انجام وظیفه را بر آسایش ترجیح می‌داد

محمد نبوی‌نیا، پدر شهیده، نیز با اشاره به سن و ویژگی‌های اخلاقی دخترش اظهار کرد: مرضیه کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و هنگام شهادت ۳۱ سال داشت. در دوران تحصیل دانش‌آموز موفقی بود و با تأثیرپذیری از مادرش، به حجاب و نماز اول وقت پایبندی ویژه‌ای داشت.

وی با اشاره به علاقه مرضیه به فراگیری قرآن افزود: چند سالی بود که با کمک یکی از معلمانش، به صورت حضوری و مجازی حفظ قرآن را دنبال می‌کرد. در برنامه‌های مذهبی و مجالس شهدا نیز اغلب همراه دوستان یا همسرش حضور پیدا می‌کرد.

پدر شهیده درباره مسیر تحصیلی دخترش گفت: مرضیه در دو رشته داروسازی و مامایی پذیرفته شده بود، اما در نهایت در دانشگاه دولتی رشت، رشته مامایی را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد. با توجه به اینکه امکان اشتغال در رشته تخصصی‌اش برای او فراهم نشد، به فعالیت در حوزه پرستاری روی آورد و حدود یک سال در درمانگاه امام سجاد (ع) مشغول خدمت بود.

وی با اشاره به باورهای مذهبی و ویژگی‌های اخلاقی این پرستار شهید اظهار کرد: مرضیه فردی بسیار متعهد، دلسوز و پایبند به اصول اخلاقی و دینی بود. نماز اول وقت می‌خواند، با قرآن انس داشت و ارتباط عمیقی با حضرت زهرا (س) برقرار کرده بود. هر زمان حاجتی داشت، به ایشان متوسل می‌شد.

این همکار ادامه داد: مرضیه مدتی دعای عهد را به صورت چهل‌روزه می‌خواند و اعتقاد داشت حضورش در درمانگاه امام سجاد (ع) نتیجه توسل و چله‌ای است که به حضرت زهرا (س) هدیه کرده بود. از اینکه در این مجموعه مشغول خدمت بود، احساس رضایت و خوشحالی می‌کرد.

پیوندی عمیق با شهدا؛ از روز عروسی تا آخرین انتخاب

دوست و همکار شهیده نبوی‌نیا در بخش دیگری از سخنانش به علاقه ویژه مرضیه به شهدا اشاره کرد و گفت: او برای شهدا احترام خاصی قائل بود. در یکی از گفت‌وگوها برایم تعریف کرد که حتی در روز عروسی، به همراه همسرش به مزار شهدا رفته بودند.

بر اساس این روایت، مرضیه نبوی‌نیا متولد ۱۳ آذر ۱۳۷۳ بود و در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی حمله تروریستی مسلحانه به درمانگاه امام سجاد (ع) رشت، جان خود را از دست داد.

زندگی و شهادت مرضیه نبوی‌نیا، روایت بانویی است که علاقه به خدمت، ایمان و مسئولیت‌پذیری را در کنار یکدیگر معنا کرده بود. او در روزهایی که نگرانی از ناامنی و خطر، بسیاری را به ترک محل کار واداشته بود، همچنان به مسئولیتی که پذیرفته بود وفادار ماند.

یاد این بانوی شهید، فراتر از یک خاطره خانوادگی، می‌تواند یادآور ارزش خدمت صادقانه، تعهد انسانی و فداکاری در مسیر باورها باشد. شهادت او بار دیگر اهمیت پاسداری از جان انسان‌های بی‌گناه و امنیت مراکز درمانی را به یاد می‌آورد؛ مکان‌هایی که باید همواره پناهگاه بیماران و نیازمندان به مراقبت باشند.

مرضیه نبوی‌نیا رفت، اما روایت مهربانی، ایمان و عشق او به خدمت، در خاطرات خانواده، دوستان و همکارانش باقی خواهد ماند؛ روایتی از زنی که زندگی‌اش را با خدمت معنا کرد و نامش با یاد فداکاری گره خورد.

نبوی‌نیا با اشاره به روحیه مسئولیت‌پذیری دخترش، به جمله‌ای از سردار شهید حاج قاسم سلیمانی اشاره کرد و گفت: همان‌طور که گفته شده است «تا شهید زندگی نکنی، شهید نمی‌شوی»، مرضیه نیز با ویژگی‌های اخلاقی و رفتارش، زندگی شهیدانه‌ای داشت و سرانجام به این مقام رسید.

وی ادامه داد: حتی در شرایط دشوار آن روزها نیز وقتی از او می‌خواستیم مراقب خودش باشد، خدمت را وظیفه‌اش می‌دانست و تأکید می‌کرد که باید به محل کار برود. در جریان جنگ ۱۲ روزه هم با وجود آگاهی از خطرات، می‌گفت هرچه خدا بخواهد، همان خواهد شد.

پدر شهیده در بخش دیگری از سخنانش، اقدام مهاجمان و فریب جوانان برای همراهی با اقدامات خشونت‌آمیز را محکوم کرد و گفت: فریب دادن جوانان برای آسیب رساندن به کشور، نشان‌دهنده خباثت و دشمنی با مردم است. خیانت به وطن، در حقیقت خیانت به انسانیت است و کسانی که در مسیر خواسته‌های دشمن حرکت می‌کنند، باید پاسخگوی اقدامات خود باشند.

فراتر از مسئولیت‌های روزمره؛ جست‌وجوی رضایت خداوند

مجید نبوی‌نیا، برادر شهیده، با بیان اینکه خواهرش در انجام امور معنوی به واجبات بسنده نمی‌کرد، اظهار کرد: مرضیه در کنار مسئولیت‌ها و کارهای روزمره، همواره به دنبال انجام کارهای نیک و جلب رضایت خداوند بود. به مستحبات اهمیت می‌داد و تلاش می‌کرد در زندگی شخصی خود نیز به ارزش‌های دینی پایبند باشد.

وی با یادآوری روحیه معنوی خواهرش افزود: مرضیه اهل نماز اول وقت، نماز جمعه، زیارت و خواندن ادعیه بود و روزه‌های مستحبی می‌گرفت. حتی در سفرهای خانوادگی نیز برنامه زیارتی را فراموش نمی‌کرد و دوست داشت در کنار تفریح، فرصتی برای زیارت اماکن مذهبی داشته باشد.

برادر شهیده در ادامه به لحظه اطلاع از وقوع حادثه اشاره کرد و گفت: با شنیدن هیاهو و اتفاقاتی که در شهر رشت رخ داده بود، متوجه شدیم حادثه‌ای ناگوار اتفاق افتاده است. خبر رسید که درمانگاه امام سجاد (ع) مورد حمله قرار گرفته و دچار آتش‌سوزی شده است.

نبوی‌نیا با اشاره به تلاش‌های خانواده برای اطلاع از وضعیت خواهرش تصریح کرد: چندین بار با دامادمان تماس گرفتیم، اما پاسخی دریافت نکردیم. سرانجام از طریق برادر دامادمان از حقیقت ماجرا مطلع شدم و این خبر تلخ را به سایر اعضای خانواده اطلاع دادم.

وی صحنه مواجهه با پیکر خواهرش را یکی از تلخ‌ترین لحظات زندگی خود دانست و گفت: زمانی که برای وداع حاضر شدیم، دیدن تابوت کوچک مرضیه، عمق این مصیبت را برایمان آشکار کرد. باور اینکه آن فرشته کوچک دیگر در میان ما نیست، بسیار دشوار بود.

برادر شهیده در پایان با اندوه از خواهرش یاد کرد و گفت: مرضیه جان، تو فرشته‌ای بودی که در آسمان ایمان می‌درخشیدی. شاید آن‌گونه که باید قدر حضورت را ندانستیم، اما خاطرات و مهربانی‌هایت برای همیشه در قلب ما باقی خواهد ماند.

آخرین تماس؛ از طبقه هشتم تا وداعی تلخ

یکی از دوستان و همکاران شهیده نبوی‌نیا نیز درباره چگونگی آشنایی او با درمانگاه امام سجاد (ع) توضیح داد: این مرکز برای جبران کمبود نیروی انسانی، فراخوان همکاری منتشر کرده بود و از مرضیه برای حضور در مجموعه دعوت شد.

وی با اشاره به نخستین دیدار و گفت‌وگو درباره شرایط همکاری بیان کرد: در آن زمان درباره حقوق، مزایا و شیفت‌های کاری برای مرضیه توضیح دادم. او به همراه همسر و دخترش برای همکاری به درمانگاه آمده بود. پیش از او چند نفر برای کار مراجعه کرده بودند، اما همکاری‌شان ادامه پیدا نکرده بود. وقتی درباره اطلاع او از شرایط مالی و مزایای مجموعه پرسیدم، پاسخ داد: «برای من مهم نیست».

این همکار در ادامه به ساعات پرالتهاب شب حادثه اشاره کرد و گفت: حدود ساعت چهار عصر از همکاران خداحافظی کردم و از درمانگاه خارج شدم. ساعت ۱۰ شب بود که یکی از همکاران پرستار با من تماس گرفت و خبر داد که به درمانگاه حمله می‌کنند.

وی افزود: همان روز با مرضیه تماس گرفتم و از او پرسیدم کجاست. گفت در طبقه هشتم ساختمان هستند. پس از آن، با سایر همکاران نیز تماس گرفتم تا از وضعیتشان مطلع شوم. دوباره با مرضیه تماس گرفتم، اما این بار به سختی می‌توانست صحبت کند. صدایش به سختی شنیده می‌شد و میان سرفه‌های مکرر فقط گفت: «حلالم کن».

دوست و همکار شهیده با اشاره به تلاش‌های خود برای آرام کردن او و پیگیری وضعیت امدادرسانی گفت: در آن شرایط سعی می‌کردم با راهنمایی و صحبت، آرامش بیشتری به او بدهم. با آتش‌نشانی تماس گرفتم و درخواست کمک کردم. به من گفتند از حادثه اطلاع دارند، اما به دلیل مسدود بودن مسیرها، نیروهای امدادی برای رسیدن به محل با مشکل مواجه شده‌اند. سرانجام حدود ساعت سه بامداد، همکاران تماس گرفتند و خبر جان‌باختن مرضیه را به من دادند.